70 Ophiuchi

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
70 Ophiuchi
70 Ophiuchi A/B
Constelación Ophiuchus
Ascensión reuta α 18h 05min 27,29s
Declinación δ +02º 30’ 00,3’’
Distancia 16,64 ± 0,07 años lluz
Magnitú visual +4,22 / +6,01
Magnitú absoluta +5,50 (conxunta)
Lluminosidá 0,51 / 0,19 soles
Temperatura 5290 / 4250 K
Masa 0,89 / 0,71 soles
Radiu 0,85 / 0,70 soles
Tipu espectral K0 V / K4 V
Velocidá radial –7,89 km/s
Otros nomes HD 165341 / HR 6752
HIP 88601 / GJ 702

70 Ophiuchi (70 Oph / GJ 702)[1] ye un sistema estelar na constelación de Ophiuchus asitiáu visualmente al este de γ Ophiuchi. Distante namái 16,6 años lluz del Sistema Solar, los sistemes más cercanos a él son Wolf 1055 y Wolf 630, a 6,1 y 6,7 años lluz respectivamente.[2]

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

70 Ophiuchi ye una estrella binaria —la so duplicidá observable con un pequeñu telescopiu— que les sos dos componentes son nanes naranxes. La componente principal, 70 Ophiuchi A (LHS 458),[3] tien tipu espectral K0 V y una temperatura efectivo de 5290 K. Relluma col 50% de la lluminosidá solar y el so radiu equival al 85% del que tien el Sol.[4] Tien una masa de 0,89 mases solares y la so metalicidá, basada na bayura relativa de fierro, ye namá'l 30% de l'atopada nel Sol.[2] Al igual que'l Sol, amuesa actividá magnética, reparándose rexones actives qu'entren y salen del campu de visión. Ello dexó conocer el so periodu de rotación, 19,7 díes.[4]

70 Ophiuchi B (LHS 459)[5] ye tamién una nana naranxa, pero más fría y pequeña que la so compañera. De tipu espectral K4 V, la so temperatura ye de 4250 K. Con una masa envalorada igual al 71% de la masa solar, el so radiu ye de 0,70 radios solares ente que la so lluminosidá apenes algama'l 16% de la que tien el Sol.[4] El sistema, catalogáu como variable BY Draconis, recibe tamién la denominación d'estrella variable V2391 Ophiuchi.

La órbita del sistema ye notablemente escéntrica (ε = 0,495), variando la separación ente les componentes ente 11,6 UA y 34,8 UA. El so periodu orbital ye de 88,4 años; el postreru periastru —distancia mínima ente componentes— tuvo llugar en 1984 y va haber qu'esperar hasta 2028 pal apoastru.[4] Anque diversos estudios nel pasáu atoparon evidencia d'un tercer cuerpu de masa pequeñu qu'alteriaba la órbita de los dos estrelles, estudios subsiguientes tornaron la so esistencia.[2]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]