12 Ophiuchi

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
12 Ophiuchi
12 Ophiuchi
Constelación Ophiuchus
Ascensión reuta α 16h 36min 21,45s
Declinación δ -02º 19’ 28,5’’
Distancia 31,9 ± 0,3 años lluz
Magnitú visual +5,76
Magnitú absoluta +5,82
Lluminosidá 0,49 soles
Temperatura 5200 K
Masa 0,90 soles
Radiu 0,93 soles
Tipu espectral K0V
Velocidá radial -15,4 km/s

12 Ophiuchi (HD 149661 / HR 6171 / GJ 631)[1] ye una estrella variable na constelación de Ophiuchus. Clasificada como variable BY Draconis, recibe la designación de variable V2133 Ophiuchi.[1] Ta asitiada a 31,9 años lluz de distancia del Sistema Solar y tien magnitú aparente media +5,76. GJ 1207, a 2,7 años lluz, ye la estrella más cercana a 12 Ophiuchi.[2]

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

12 Ophiuchi ye una nana naranxa de tipu espectral K0V[1][3]con una temperatura efectivo de 5200 K.[4] Tien una lluminosidá igual al 49% de la lluminosidá solar.[5] De menor tamañu que'l Sol, el so radiu evaluáu a partir de la midida direuta del so diámetru angular— ye un 7% más pequeñu que'l radiu solar.[6] Presenta una bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu llixeramente cimeru a la del Sol ([Fe/H] = +0,04).[5] La so gravedá superficial, log(g) = 4,6, ye daqué cimera a la solar.[7] La so elevada velocidá de rotación, y tamién la so actividá cromosférica, suxuren que ye una estrella relativamente nueva;[8][9] envaloróse la so edá en 200 millones d'años,[4] lo que correspuende a un 4% de la edá del Sol.

Hasta'l momentu nun s'afayó nengún oxetu n'órbita alredor de 12 Ophiuchi, y permanez inciertu si tien un discu circumestelar en redol a ella.[10]

Variabilidá[editar | editar la fonte]

La variabilidá de 12 Ophiuchi atribuyir a actividá magnética a gran escala na so cromosfera —en forma de manches estelares— xuníu a un periodu de rotación que fai que les rexones actives entren y salgan del campu de visión. Esto da llugar a la variabilidá de baxa amplitú reparada. Sicasí, 12 Ophiuchi tamién paez amosar una rápida variación na so lluminosidá, posiblemente debida a cambeos nes manches estelares.[11] Midíes de la variabilidá al llargu plazu amuesen dos ciclos d'actividá de les manches estelares que se superponen,a diferencia del Sol qu'amuesa un únicu ciclu de 11 años. Los periodos d'estos dos ciclos son de 4,0 y 17,4 años.[12]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 12 Ophiuchi (SIMBAD)
  2. V2133 / 12 Ophiuchi (Solstation)
  3. Gl 631 (ARICNS)
  4. 4,0 4,1 Holmberg, J.; Nordström, B.; Andersen, J.. «The Geneva-Copenhagen survey of the solar neighbourhood. III. Improved distances, ages, and kinematics». Astronomy and Astrophysics 501 (3). pp. 941-947. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009A%26A...501..941H&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  5. 5,0 5,1 12 Ophiuchi. Estendéi Hipparcos Compilation (XHIP) (Anderson+, 2012)
  6. van Belle, Gerard T.; von Braun, Kaspar. «Directly Determined Linear Radii and Effective Temperatures of Exoplanet Host Stars». The Astrophysical Journal 694 (2). pp. 1085-1098. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009ApJ...694.1085V&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  7. C. Flynn, O. Morel. «Metallicities and kinematics of G and K dwarfs». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 286 (3). http://adsabs.harvard.edu/abs/1996astru.ph..9017F. 
  8. H. J. Rocha-Pintu, B. V. Castilho, W. J. Maciel. «Chromospherically young, kinematically old stars». Astronomy and Astrophysics 384. doi:10.1051/0004-6361:20011815. http://www.aanda.org/index.php?option=com_base_ora&url=articles/aa/full/2002/12/aa1635/aa1635.right.html&access=standard&Itemid=81. 
  9. G. F. Porto d'Esmornio, Y. F. del Pelosu, L. Ghezzi. «Astrobiologically interesting stars within 10 parsecs of the Sun». Astrobiology 6 (2). doi:10.1089/ast.2006.6.308. http://www.liebertonline.com/doi/abs/10.1089/ast.2006.6.308. 
  10. H. J. Habing, P. Bouchet, C. Dominik, T, Encrenaz, A. Heske, M. Jourdain de Muizon, M. F. Kessler, R. Laureijs, K. Leech, L. Metcalfe, A. Salama, R. Siebenmorgen, N. Trams, C. Waelkens, L. B. F. M. Waters. «First results from a photometric infrared survey for Vega-like disks around nearby main-sequence stars.». Astronomy and Astrophysics 315. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?1996A&A...315L.233H. 
  11. J. D. Dorren, Y. F. Guinan, Y. F.. «Evidence for starspots on single solar-like stars». The Astronomical Journal 87. doi:10.1086/113245. http://adsabs.harvard.edu/abs/1982AJ.....87.1546D. 
  12. «H-K Project: Activity Cycles». Mount Wilson Observatory. Consultáu'l 4 d'avientu de 2006.