Ómicron Geminorum

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Ómicron Geminorum
Picto infobox astronomy.png
Ómicron Geminorum
Datos d'observación
(Dómina J2000.0)
Constelación Xéminis
Ascensión reuta (α) 07h 39min 09,93s
Declinación (δ) +34º 35’ 03,6’’
Mag. aparente (V) +4,90
Carauterístiques físiques
Clasificación estelar F3III
Masa solar 1,96 M
Radiu (3,5 R)
Magnitú absoluta +1,35
Gravedá superficial 3,70 (log g)
Lluminosidá 30 L
Temperatura superficial 6575 K
Metalicidá [Fe/H] = +0,12
Astrometría
Velocidá radial +7,3 km/s
Distancia 166 años lluz (51 pc)
Paralax 19,61 ± 0,30 mas
Referencies
SIMBAD enllaz
NStED enllaz
Otres designaciones
71 Geminorum / HD 61110 / HR 2930 / HIP 37265 / SAO 60247 / BD+34 1649
[editar datos en Wikidata]

Ómicron Geminorum (ο Gem / 71 Geminorum)[1] ye una estrella de magnitú aparente +4,90 asitiada na constelación de Xéminis, los ximielgos. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, alcuéntrase a 166 años lluz del Sistema Solar.

Ómicron Geminorum ye una xigante blancu-mariella de tipu espectral F3III.[1] Con una temperatura efectivo de 6575 K,[2] ye 30 vegaes más lluminosa qu'el Sol.[3] A partir de la midida indirecta del so diámetru angular, 0,68 ± 0,03 milisegundos d'arcu,[4] puede envalorase el so diámetru, siendo ésti 3,5 vegaes más grande qu'el diámetru solar; felicidá cifra ye pequeña en comparanza al tamañu de les xigantes naranxes, estrelles bien habituales nel cielu nocherniegu. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o mayor de 91 km/s, lo que trai que'l so periodu de rotación ye, a lo más, de dos díes.[5]

Ómicron Geminorum ye más masiva qu'el nuesu Sol —envalórase que la so masa ye casi'l doble que la masa solar— y tien una edá entendida ente 1000[6] y 1500 millones d'años.[7] Tocantes a el so conteníu metálico, amuesa una metalicidá daqué percima de la del Sol ([Fe/H] = +0,12).[6]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 Omi Gem -- Star (SIMBAD)
  2. Schröder, C.; Reiners, A.; Schmitt, J. H. M. M.. «Ca II HK emission in rapidly rotating stars. Evidence for an onset of the solar-type dynamo». Astronomy and Astrophysics 493 (3). pp. 1099-1107. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009A&A...493.1099S&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  3. van Belle, G. T.; van Belle, G.; Creech-Eakman, M. J.; Coyne, J.; Boden, A. F.; Akeson, R. L.; Ciardi, D. R.; Rykoski, K. M.; Thompson, R. R.; Lane, B. F.; PTI Collaboration. «The Palombar Testbed Interferometer Calibrator Catalog». The Astrophysical Journal Supplement Series 176 (1). pp. 276-292. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2008ApJS..176..276V&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  4. Richichi, A.; Percheron, I.; Khristoforova, M.. «CHARM2: An updated Catalog of High Angular Resolution Measurements». Astronomy and Astrophysics 431 (4). pp. 773-777. http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR-5?-ref=VIZ4f8ec3b25y3y&-out.add=.&-source=J/A%2bA/431/773/charm2&recno=2806. 
  5. Reiners, A.. «Rotation- and temperature-dependence of stellar llatitudinal differential rotation». Astronomy and Astrophysics 446 (1). pp. 267-277. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2006A%26A...446..267R&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  6. 6,0 6,1 Holmberg, J.; Nordström, B.; Andersen, J.. «The Geneva-Copenhagen survey of the solar neighbourhood. III. Improved distances, ages, and kinematics». Astronomy and Astrophysics 501 (3). pp. 941-947. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009A%26A...501..941H&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  7. Mallik, Sushma V.; Parthasarathy, M.; Pati, A. K.. «Lithium and rotation in F and G dwarfs and subgiants». Astronomy and Astrophysics 409. pp. 251-261. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2003A%26A...409..251M&db_key=AST&nosetcookie=1.