Ípsilon Aquarii

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Ípsilon Aquarii
Ípsilon Aquarii
Constelación Aquarius
Ascensión reuta α 22h 34m 41,64s
Declinación δ -20º 42’ 29,6’’
Distancia 74,0 ± 1,3 años lluz
Magnitú visual +5,20
Magnitú absoluta +3,44
Lluminosidá 3,2 soles
Temperatura 6551 K
Masa 1,34 soles
Radiu 1,1 soles
Tipu espectral F7V
Velocidá radial -1,9 km/s
Otros nomes HD 213845 / HR 8592
HIP 111449 / GJ 863

Ípsilon Aquarii o Úpsilon Aquarii (υ Aqr / 59 Aquarii)[1] ye una estrella na constelación d'Acuariu. La so magnitú aparente ye +5,20 y alcuéntrase a 74 años lluz del Sistema Solar. Ye miembru de l'Asociación estelar de Hércules-Lyra[1] —definida per vegada primera en 2004—, a la que tamién paecen pertenecer α Circini y MN Ursae Majoris.[2]

Ípsilon Aquarii ye una nana mariella de tipu espectral F7V[1] que la so temperatura superficial ye de 6551 K.[3] Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o mayor de 35,7 ± 1,8 km/s, completando una vuelta en menos de 2,18 díes.[4] El so metalicidá pue ser comparable a la solar ([Fe/H] = +0,06),[5] anque otra fonte establez un conteníu metálico un 73% mayor qu'el del Sol ([Fe/H] = +0,24).[6] Tien una masa de 1,34 mases solares y la so antigüedá nun ye bien conocida; diversos estudios cifren la so edá ente 150 y 1600 millones d'años.[7][5][6]

Ípsilon Aquarii paez tener una compañera estelar que la so separación visual con ella ye de 6,1 segundos d'arcu. Descubierta en 2005, la separación y posición realtiva de les dos estrelles permaneció inalterada mientres más d'un añu, lo qu'indica a rellación física ente dambes. El rellumu de l'acompañante ye unes 125 vegaes menor qu'el de Ípsilon Aquarii.[7]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 LTT 9081 -- High proper-motion Star (SIMBAD)
  2. Multiplicity and Age of the Hercules-Lyra Association. Thomas Eisenbeiss, T; Neuhäuser, R. (Astrophysikalisches Institut und Universitäts-Sternwarte Jena)
  3. Schröder, C.; Reiners, A.; Schmitt, J. H. M. M.. «Ca II HK emission in rapidly rotating stars. Evidence for an onset of the solar-type dynamo». Astronomy and Astrophysics 493 (3). pp. 1099-1107. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009A&A...493.1099S&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  4. Reiners, A.. «Rotation- and temperature-dependence of stellar llatitudinal differential rotation». Astronomy and Astrophysics 446 (1). pp. 267-277. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2006A%26A...446..267R&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  5. 5,0 5,1 Holmberg, J.; Nordström, B.; Andersen, J.. «The Geneva-Copenhagen survey of the solar neighbourhood. III. Improved distances, ages, and kinematics». Astronomy and Astrophysics 501 (3). pp. 941-947. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009A%26A...501..941H&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  6. 6,0 6,1 Lawler, S. M.; Beichman, C. A.; Bryden, G.; Ciardi, D. R.; Tanner, A. M.; Su, K. E. L.; Stapelfeldt, K. R.; Lisse, C. M.; Harker, D. Y.. «Explorations Beyond the Snow Line: Spitzer/IRS Spectra of Debris Disks Around Solar-type Stars». The Astrophysical Journal 705 (1). pp. 89-111. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009ApJ...705...89L&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  7. 7,0 7,1 Lafrenière, David; Doyon, René; Marois, Christian; Nadeau, Daniel; Oppenheimer, Ben R.; Roche, Patrick F.; Rigaut, François; Graham, James R.; Jayawardhana, Ray; Johnstone, Doug; Kalas, Paul G.; Macintosh, Bruce; Racine, René. «The Gemini Deep Planet Survey». The Astrophysical Journal 670 (2). pp. 1367-1390. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2007ApJ...670.1367L&db_key=AST&nosetcookie=1.