Álvaro de Albornoz

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Álvaro de Albornoz
Alvaro de Albornoz.JPG
diputáu a Cortes


diputado en las Cortes republicanas

Vida
Nacimientu Ḷḷuarca13  de xunu de 1879
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu Méxicu D.F., 13 de xunu de 1954
Estudios
Estudios Universidá d'Uviéu
Universidá Complutense de Madrid
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu Abogáu, escritor y políticu
Llugares de trabayu Madrid
Miembru de Tribunal de Garantías Constitucionales
Creencies
Partíu políticu Partido Republicano Radical
Cambiar los datos en Wikidata

Álvaro de Albornoz Liminiana (L.luarca, 13 de xunu de 1879 - Ciudá de Méxicu, 22 d'ochobre de 1954) foi un políticu, abogáu, escritor español y Xefe del Gobiernu republicanu nel esiliu

Biografía[editar | editar la fonte]

Primeros años[editar | editar la fonte]

Na so villa natal realiza los primeros estudios, y na Universidá d'Uviéu llogra la llicenciatura de Derechu, siendo entá bien nuevu. Nos sos años d'estudiante vive la molición republicana nos círculos intelectuales uvieinos, cerca de los sos maestros Leopoldo Alas Clarín y Adolfo Álvarez Buylla, conocedor esti postreru del marxismu y ceador d'un Seminariu de Socioloxía que funcionó na biblioteca de la Facultá. Esti ambiente primero, y más tarde el formáu en Madrid en redol a Francisco Giner de los Ríos y la Institución Llibre d'Enseñanza, refuérza-y n'el so convencimientos ideolóxicos.

Vuelve a L.luarca, onde exerz l'abogacía mientres más de diez años. Empezó la so militancia nel socialismu y escribió nel periódicu del partíu n'Asturies, L'Aurora Social. Ingresó, en 1909, nel Partíu Republicanu Radical de Lerroux, consiguiendo l'acta de diputáu por Zaragoza en 1910, acta que caltuvo hasta les siguientes eleiciones de 1914. Nos años socesivos dedicar a exercer l'abogacía compaxinándola con un gran llabor ensayística. Nun va ser hasta 1929, cuando na Cárcel Modelo de Madrid funde xuntu con Marcelino Domingo el Partíu Republicanu Radical Socialista (PRRS).

II República[editar | editar la fonte]

Xuntu con otros miembros del gobiernu provisional de la Segunda República (1931).

Miembru del Comité Revolucionariu en 1930. Foi defendíu por Victoria Kent ante'l Tribunal de Guerra y Marina, saliendo absueltu, definiendo l'abogada lo que yera la rebelión militar: "llevantamientu n'armes d'elementos del exércitu contra'l Rei, el gobiernu, la Constitución...", alegando pos que nun se podía acusar de rebelión militar a don Álvaro cuidao que taba deteníu cuando se publicar el Manifiestu republicanu. Tres la proclamación de la II República Española, foi diputáu nes Cortes Constituyentes de la República y ministru de Fomentu y Xusticia mientres el llamáu Bienio progresista (1931-1933). El frutu de la so xestión ministerial fueron les lleis "laiques" de la República (disolución de la Compañía de Xesús, Divorciu, supresión del presupuestu de Cultu y Cleru, reglamentación de les Ordes Relixoses, etc.). En 1933 foi nomáu como primer presidente del nuevu Tribunal de Garantíes Constitucionales. Esi mesmu surdieron fondes disensiones nel senu del Partíu Radical Socialista, una y bones el nala más conservadora del mesmu oponíase a siguir collaborando col PSOE, ente que'l nala más progresista (encabezada por Albornoz y Marcelino Domingo) yera favorable, polo qu'esti sector salir del mesmu y fundó el Partíu Republicanu Radical Socialista Independiente, que tuvo una vida bien corta yá que en 1934 fundir con otros partíos formando Esquierda Republicana.

El 27 de xunetu de 1936, una vegada empecipiada la Guerra Civil, foi nomáu embaxador de la República en París hasta que nel mes de setiembre foi sustituyíu por Luis Araquistain. Al terminar la guerra, partió aldu al esiliu.

Esiliu[editar | editar la fonte]

Yá en Méxicu, foi ministru de Xusticia nel gobierno nel esiliu de José Giral (1945-1947), y más tarde él mesmu foi nomáu Xefe del Gobiernu republicanu nel esiliu, cargu qu'ocupó al mandu de dos gobiernos consecutivos: el primeru, de 1947 a 1949 y el segundu, de 1949 a 1951.

Familia[editar | editar la fonte]

Yera tíu del Premio Nobel de Medicina Severu Ochoa de Albornoz y tíu güelu de la poetisa y crítica lliteraria Aurora de Albornoz.

Obres[editar | editar la fonte]

  • La Instrucción, l'aforru y la moralidá de les clases trabayadores (1900)
  • Non llires, llances (1903)
  • Individualismu y socialismu (1908)
  • Ideariu radical (1913)
  • El partíu republicanu (1918)
  • El temperamentu español, la democracia y la llibertá (1921)
  • La traxedia del estáu español (1925)
  • Intelectuales y homes d'acción (1927)
  • El gran collar de la xusticia (1930)
  • El gobiernu de los caudiellos militares (1930)
  • La política relixosa de la República (1935)
  • Al serviciu de la República. De la Unión Republicana al frente Popular. Criterios de Gobiernu (1936)
  • Páxines del destierru (1941).
  • Semblanzas españoles (1954)

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Predecesor:
Juan de la Venada y Peñafiel
Escudo de la Segunda República Española (bandera).svg
Ministru de Fomentu

14 d'abril de 1931-16 d'avientu de 1931
(Gobiernu Alcalá Zamora y I Gobiernu Azaña)
Socesor:
Indalecio Prieto Tuero


Predecesor:
Fernando de los Ríos Urruti
Escudo de la Segunda República Española (bandera).svg
Ministru de Xusticia

16 d'avientu de 1931-14 de xunetu de 1933
(II Gobiernu Azaña)
Socesor:
Santiago Casares Quiroga


Predecesor:
Rodolfo Llopis Ferrándiz
{{{cargu}}}
Agostio de 1947-xunetu de 1951
Socesor:
Félix Gordón Ordás














Álvaro de Albornoz