Álvaro Obregón

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Álvaro Obregón
Obregón Salido, Álvaro.jpg
39. Presidente de Méxicu

30 payares 1924
Adolfo de la Huerta - Plutarco Elías Cais
ministru

Vida
Nacimientu Navojoa Traducir19  de febreru de 1880
Nacionalidá Bandera de Méxicu Méxicu
Fallecimientu

San Ángel Traducir17  de xunetu de 1928

(48 años)
Causa de la muerte homicidiu
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu políticu y militar
Serviciu militar
Cuerpu militar Exércitu Mexicanu
Graduación xeneral
Lluchó en Revolución mexicana
Creencies
Partíu políticu Partido Laborista Mexicano Traducir
IMDb nm1540621
Cambiar los datos en Wikidata

Álvaro Obregón Salido (Hacienda de Siquisiva, Navojoa, Sonora; 19 de febreru de 1880Ciudá de Méxicu; 17 de xunetu de 1928) foi un militar y políticu mexicanu que participó na Revolución mexicana y foi Presidente de Méxicu ente'l 1 d'avientu de 1920 y el 30 de payares de 1924. Tamién foi'l primer presidente que'l so mandatu, empecipió'l 1 d'avientu y terminó'l 30 de payares, na hestoria de Méxicu.

Quedó güérfanu y más tarde convirtióse en llabrador. Contraxo matrimoniu en 1906 con María del Abelugu Urrea, de quien tuvo dos fíos, Humberto y María del Abelugu. Sicasí, la so esposa finó en 1907, mientres allumaba ximielgos que tamién morrieron nel partu (el so terceru). Para fines de 1909, la fervencia política del país llevó a enrolarse nes fuerces de Francisco I. Madero que combatíen al xeneral Porfirio Díaz, Presidente de Méxicu dende 1877. Tres la cayida de Díaz y l'aparente trunfu revolucionariu, Obregón se retiró a la vida privada, pero tornó en 1913 pa sofitar a Venustiano Carranza, gobernador de Coahuila na so llucha contra Victoriano Güerta, que derrocó a Madero. Foi xefe de la división del Exércitu Constitucionalista y como tal ganó a los federales en munches batalles. Al producise la rotura ente'l grupu d'Emiliano Zapata y Francisco Villa con Carranza, arriendes de la Convención de Aguascalientes, Obregón caltúvose lleal a Carranza y foi l'encargáu d'escorrer a Villa nel norte del país. Gañó na Batalla de Celaya, onde una bomba arrincó-y el brazu derechu, dexándo-y mancu. Una vegada que llograron el so trunfu, coló escoltando a Carranza a Querétaro onde se redactó la Constitución de 1917. Foi nomáu Ministru de Guerra y Marina, pero arrenunció'l 30 d'abril d'esi mesmu añu. Se retiró a la so facienda a prauticar l'agricultura y a preparar la so campaña presidencial. Encabezó en 1920 la Rebelión d'Agua Prieta contra Carranza, que pretendía imponer a Ignacio Bonillas como'l so socesor. Trunfó, y tres el interinato d'Adolfo de la Güerta foi escoyíu presidente. Llogró la reconocencia d'Estaos Xuníos d'América en 1923 pol Tratáu de Bucareli. Con cuenta de que el so gobiernu desamarró la Rebelión delahuertista porque pretendía imponer a Plutarco Elías Calles como'l so socesor. En 1928, en plena Guerra Cristera, se presentó de nuevu como candidatu a la presidencia tres una reforma constitucional realizada l'añu anterior. Foi escoyíu nuevamente, pero metanes gran crisis política ya incertidume. Foi asesináu pol cristero José de León Toral, el 17 de xunetu, nel restorán "La Bombilla", de la Ciudá de Méxicu.

Referencies[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Documentales[editar | editar la fonte]

  • Álvaro Obregón, El vértigu de la victoria. (Dir. Arturo Pérez Velasco, 1999)