Primera epístola a los corintios

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
Pablu de Tarsu según una representación nel cenobiu de Stavronikita, nel Monte Athos.

La Primera epístola a los corintios (1 Co) ye un llibru del Nuevu Testamentu de la Biblia. Ye una carta escrita por Pablo de Tarso a la comunidá cristiana o Ilesia de Corinto. Tien 16 capítulos

Foi escrita dende Éfeso[1] cerca del tiempu de la Pascua nel tercer añu del viaxe de Pablo ellí,[2] sobro l'añu 57 dempués de Cristo, cuando planeaba visitar Macedonia pa más sero tornar a Corinto.

Esti llibru trata sobro Pablo, qu'unviaba cartes a los llugares que visitaba pa recomenda-yos coses.

Ún de los pasaxes más afamaos, ye'l del capítulu númberu XIII que fala sobro l'amor. Diz asina:

«Hermanos: Naguái los carismes meyores. Pero yo voi a amosavos un camín muncho meyor: Magar que yo falara les llingües de los homes y de los ánxeles, si nun tengo amor, nun soi más qu'una campana que retriñe o unos platillos que resonen. Magar que toviere’l dau de profecía y conociere tolos misterios y ciencies, magar que toviere una fe que tresllade les montañes, si nun tengo amor nun soi ná. Magar que repartiere tolo que tengo ente los probes y m’entregare pa que m’amburasen les llapes, si nun tengo amor nun m’aprovecha.
L’amor ye pacetible, ye bondosu; l’amor nun tien la tema, nun ye engríu nin s’enchipa; nun ye toscu nin séndigu, nun s’enraxona, nun lleva cunta del mal. L'amor nun s’allegra de la inxusticia, présta-y la verdá; Escúlpalo too, créyelo too, espéralo too, aguántalo too.
L’amor nun fina enxamás»

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1Corintios 16:8
  2. Hechos 19:10, Hechos 20:31


Predecesor:
Epístola a los romanos
Nuevu Testamentu
Socesor:
Segunda epístola a los corintios