Mapa Mundi de Beatu de Lliébana

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar

El Mapa Mundi de Beatu de Lliébana ye una de les principales obres cartográfiques de la Alta Edá Media: Foi ellaboráu pol monxu del mesmu nome, basándose nes descripciones aportaes por San Isidoro de Sevilla, Ptolomeo y les Sagraes Escritures. Anque'l manuscritu orixinal ta perdíu, aínda consérvense delles copies con abonda fidelidá respeuto al orixinal.

Exemplar del Mapa Mundi de Beatu de Lliébana conserváu nel manuscritu de Saint Severn. El mapa encárase faza l'este y non faza'l norte, en contraste coloavezao na cartografía moderna. poro dízse que'l mapa ta orientáu.

Nel mapa reproduzse nel prólogu del segundu llibru de los Comentarios al Apocalipsis de Beatu de Lliébana. La función principal del mapa no ye la de representar cartográficamente el mundu sinon la de servir de illustración a la diáspora primixenia de los apóstoles.

Según les descripciones del Xénesis que Beato tomaba por bas, la tierra yera plana y sobre ella elevábase la bóveda celeste na que se movíen el Sol, la Lluna y toda una serie de lluminaries menores como los planetes y les estrelles.

Nesti Mapa Mundi, l'orbe represéntase como un discu rodeáu poles agües del Océanu. La tierra divídese'n tres continentes: Asia (semicírculu superior), África (cuadrante inferior derechu) y Europa (cuadrante inferior izquierdu), que correspuenden respeutivamente a los descendientes de los tres fíos de Noé: Sem, Cam y Jafet. Les mases continentales son xebráes por corrientes d'agua o mares interiores como'l Mar Mediterráneu (Europa-África), el Ríu Nilu (África-Asia) y el Bósforu y el Mar Exeu (Europa-Asia). Nel centru del mundu asitiase Xerusalén, la ciudá sagrada del xudaísmu y la cristiandá, onde Abraham tuvo a piques de sacrificar al so fíu Isaac y onde foi la Pasión y Resurrección de Cristo. La concepción de Xerusalén como umbilicum mundi yera abondo usual na espiritualidá cristiana medieval: NaDivina Comedia, Dante entama'l so viaxe a los infiernos dende'l subsuelu d'esta ciudá.

Nel estremu oriental d'Asia afáyase'l Xardín del Edén, territoriu paradisíacu onde non fai fríu nin calor y onde medren árboles y maderes de toa triba. Nel so centru ta l'Árbol de la Vida y xunto a élli una fonte d'onde manen los cuatro ríos del Paraísu: Tigris, Éufrates, Pisón y Guijón. La entrada'l Paraísu ta protexía por un querubín que blande una espada de fueu. Na costa meridional del continente asiáticu alcuéntrase la India, territoriu pergrande atravesáu por tres ríos de nome Indo, Ganges y Hipane. Ellí tan los Montes del Oru, con acesu torgáu a los humanos por grifos y dragones. Frente a la costa India asitia les islles de Taprobane (Ceilán), Chrysa y Argyre, y Tyle.

  • Tres apóstoles, Asia, Roma y Santiago
  • Descripción de los continentes