Lucius Amelius Paullus

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar

Lucius Aemilius Paullus (†216 edC) foi un cónsul de la República romana, fíu del consular Marcu Emiliu Paulu.

Escoyíu cónsul per primer vegada, nel 219 edC xuntu a Marcu Liviu Salinator. Foi unviáu escontra los ilirios, que se llevantaren de nuevu n'armes col mandu de Demetriu; na Segunda Guerra Ilírica.

Paulu ganólo ensin nenguna dificultá: tomó'l puertu de Pharos, y sometió a Demetriu a acosu talu, qu'obligó a ésti a fuxir a la corte de Filipo V de Macedonia. Por estos servicios, Paulu llogró un trunfu al so regresu a Roma, pero foi lleváu a xuiciu xuntu col so collaciu Marcu Liviu Salinator, col argumentu de que nun se partieron equitativamente'l botín ente los soldaos. Salinator foi condergáu, y Paulu foi absueltu con dificultá.[1]

En 216 edC, mientres la Segunda Guerra Púnica, Emiliu Paulu foi cónsul per segunda vegada con C. Terencio Varrón. Comandó'l mayor exércitu romanu aconceyáu hasta la fecha al par de Varrón, col que se turnaba diariamente'l mandu de les tropes. El mandu correspondió a Varrón mientres la batalla de Cannas, la cual llibróse en contra del conseyu de Paulo; y él foi unu de los munchos romanos pernomaos que perecieron na batalla, negándose a abandonar el campu de batalla, cuando un tribunu ufiertó-y el so caballu.

L'heroísmu de la so muerte ye cantáu por Horaciu.

Paulo foi unu de los pontífices (Liv. XXIII. 21).

Foi mientres tola so vida un partidariu acérrimu de l'aristocracia, y foi soportáu al so segundu consuláu por esta últimu fraición pa compensar la influencia de los plebeyos de Terenciu Varrón. Él caltuvo tolos principios tradicionales de los patricios, de los que tenemos un exemplu nos fechos rellataos por Valeriu Máximu.

El Senáu siempres miró con barruntu la introducción de cualesquier nuevos ritos relixosos na ciudá, y, en consecuencia ordenó nel primer consuláu de Paulu la destrucción de los santuarios d'Isis y Serapis, que fueren alzaos en Roma. Pero por cuenta de que nengún trabayador atrevíase a tocar los edificios sagraos, el cónsul refundió a un llau la so toga praetesta, apoderóse d'un hachu, y rompió les puertes d'unu de los templos.

Foi padre de Luciu Emiliu Paulu Macedónicu, y la so fía Emilia Tercia casó con Escipión l'Africanu.

Fixo investigaciones nel campu de la medicina y de la teunoloxía militar, onde collaboró nel desenvolvimientu del trabucu o trebuchet.

Referencias[editar | editar la fonte]

  1. Polyb. iii. 16-19, iv. 37; Apiano, Illyr. 8; Zonar. viii. 20; Liv. xxii. 35
Precedíu por:
Quintu Lutaciu Cátulu y Luciu Veturiu Filón
Cónsul de la República Romana xuntu con Marcu Liviu Salinator
219 a. C.
Socedíu por:
Publiu Corneliu Escipión y Tiberiu Semproniu Longu
Precedíu por:
Cneu Serviliu Xéminu y Marcu Atiliu Régulu (sufeutu)
Cónsul de la República Romana xuntu con Cayu Terenciu Varrón
216 edC
Sucedido por:
Luciu Postumiu Albín y Tiberiu Semproniu Gracu