Llingua llitúrxica

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar

Una llingua llitúrxica ye una llingua que s'usa nos ritos o lliturxes de munches comunidaes relixoses, cuasi siempres por prestíu o por caltenimientu de les tradiciones orixinaries.

La mayoría d'elles son aprendíes namái dempués de la infancia, polo que nun son llingua materna de naide, y puen ser consideraes llingües muertes.


Exemplos[editar | editar la fonte]

Estes son les llingües llitúrxiques de delles relixones:

  • Cristianismu:
    • El llatín: constitúi la llingua llitúrxica de la Ilesia Católica, por tar allugada la so see en Roma, cabeza de la rexón del Llaciu, d'u procede esta llingua indoeuropea. Sicasí, a partir del Conceyu Vaticanu II, les llingües vernácules constitúyense en cooficiales de cada país pa la celebración llitúrxica, prefiriendose xeneralmente éstes por sobro'l llatín.
    • El coptu: la Ilesia Copta, sicasí, tien como llingua llitúrxica a la llingua copta, un descendiente direutu del idioma exipciu de los faraones, debíu al gran prestíu qu'algamó la civilización del Nilo.
    • El siríacu: les ilesies de Ritu Oriental tienen como llingua llitúrxica al araméu siríacu (deriváu del antiguu araméu), pos yera la llingua común d'esa zona del mundu nos oríxenes del Cristianismu.
    • El gue'ez: na ilesia etíope el gue'ez ye usáu como llingua llitúrxica.
    • L'eslavu eclesiásticu: En diverses ilesies ortodoxes (búlgara, rusa, serbia, etc.) usóse l'eslavu eclesiásticu como llingua llitúrxica.
    • L'armeniu clásicu: la Ilesia Armenia usó tradicionalmente l'armeniu clásicu.



Véase tamién[editar | editar la fonte]