Llingua etrusca

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
Debuxu d'un modelu etruscu fechu en bronce d'un fégadu d'oveya usáu polos arúspices, afayáu en Piacenza.

La lingua etrusca falóuse nel territoriu de l'antiga Etruria, na Italia central, que correspuende, casi que dafeito, a l'autual Toscana dende'l sieglu VIII a.C, ta'l II d.C.

Hai un corpus documental enampliu procedente de dellas zonas d'Italia, Francia, Córcega, Cerdeña y Cartagu. Malque se rellaciona col réticu, lu ciertu ye que cola única llingua que s'entamóu una familiaridá llingüística ye col lémnicu.

La súa escritura preséntase en iscriciones epigráficas, numismáticas y nuna bayura d'oxetos estremaos, potes, xarras, espeyos de bronce, tumbas y sarcófagos. Davezo amuesan el nome del dueñu ou del fináu y la súa rellación personal. Los restos escritos más importantes nesta llingua son la baldosa de Capua, la estela de Peruxa', dellas iscriciones en plombu, destacando la de Volterra; las tablinas de Pyrgi, la momia de Zágreb ou la libra d'ouru.

Clasificación llingüística[editar | editar la fonte]

Ye una llingua que semeya aisllada, sacante la rellación col lémnicu, y que paez ser non indoeuropea. Dalgunos llingüístas caltienen que pertenecería a una superfamilia nomada nostrática, y facen tener un orixe que remonta al Neolíticu allugándola n'antigüedá col vascu, que ye la llingua más antiga entá falada n'Europa. Dao que tolos testos escritos, magar de tar escritos nun alfabetu que ye variante del griegu, nun se pueden vertire y nun conocemos lu que dicen sigui seyendo una dulda na llingüística l'orixe ou familiaridá del etruscu.