Haxiografía

La haxiografía o Haxografía ye la biografía d'un santu. L'autor de la haxiografía ye l'haxiógrafu o haxógrafu.

Anque'l términu utilizábase namás pa esti fin na tradición cristiana dende l'aniciu de l'Antigüedá tardío, y inclusive refería más propiamente al estudiu colectivu de los santos (vides de santos) por cuenta d'un solu en particular, anguaño usase de forma extendida pa referise nun sólo a les biografíes de figures equivalentes de relixones non cristianes, sinón a les de persones que, pal so biógrafu, reúnen méritos tan excepcionales y tán a un nivel tan separtiáu del restu que na práctica trátaselos como a santos. L'usu del termín, nestos casos, suel ser peyorativu, por quien quier criticar la falta d'objetividá del so autor.

Nel sieglu IV , tres la conversión de Constantino, compiláronse munchos martiroloxos, narrando (munchws vegaes con gran realismu y truculencia, lo que contribuyó bien al so bon éxitu) les excepcionales circunstancies de los mártires durante les persecuciones. Les vides de santos lleíense como sermones y catalogábense en calendarios anuales o menaion (de menaios, mes en griegu), de los que faían versiones curties, del santu de ca día, o synaxarion. Les haxografíes escoyíes por un compilador pa escribir nun llibru de vides de santos, nomábense paterikon (del griegu pater, padre).

N'Europa Occidental, l'haxografía más divulgada na Baxa Edá Media y nel Renacimientu foi la Lleenda Áurea de Xacopo da Vorágine y metanes la Edá Moderna, les Acta Sanctorum escomenzaes pol xesuita Jean Bolland.