Fado

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
Pintura de José Malhoa.

El Fado ye un estilu musical portugués. Casi siempres ye cantáu per una sola persona (nomada fadista) col sofitu d'una guitarra clásica (nomada viola) ya una guitarra portuguesa.

El vocablu fado vien del llatín “fatum”, quier dicir “destín”. Nun se tien constancia pero dase como dafechu que tendría xúrdíu na primer metá del sieglu XIX.

Una desplicación paez ser que el so espoxigue vien de la fondera popularidá nos sieglos XVIII y XIX de la Modinha y del so amestamientu con otros xéneros averaos como el Lundu, nuna dómina de mistura de cultures en Lisboa, dando como resultáu esti tipu de canciu urbanu nomáu fado.

Nos entamos del sieglo venti, foi faciéndose con gran riqueza melódica y complexidá rítmica, tornándose máis lliterario y más artísticu. Nos años 30 y 40, el cine, el teatru y la radio van llanzalu pal gran públicu. La figura del fadista ñaz como artista y xurden les Cases de Fado.

Ye nel silenciu de la nueche áu siéntense esti canciu que mos fala de fonderos sentimientos de l'ánima portuguesa. Ye un fado que fai llorar a les guitarres.

El fadista canta con sufrencia, señaldá de tiempos pasaos, dun amor perdíu, la llaceria, el destín, la nueche ya otres coses.

El fado d'anguañu entamose y tuvo el so puntu cimeru con Amalia Rodrigues. Foi ella quien popularizó fado coles lletres de grandes poetes como Luís de Camões, José Régio, Pedro Homem de Mello ya otros.

El fado de Lisboa, que ye güei conocíu mundialmente, pue ser sofitáu pel vigulinu, violoncelu ya fasta una orquesta.

El fado nomáu “típicu” ye perdemandáu pelos turistes nas cases de fado. Les meyores atópense nos barrios d'Alfama, Mouraria, Barriu Altu y Madragoa.

Caltién les carauterístiques de los sos entamos: cantar con tristura y con sentimientu llárimes pasaes y presentes. Pero asina mesmu pue cuntar una hestoria con retranca.