Enric Prat de la Riba

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar

Enric Prat de la Riba i Sarrà (Castellterçol, 29 de payares de 1870 - 1 d'agostu de 1917),[1] abogáu y periodista, foi'l primer presidente de la Mancomunidá de Cataluña (19141917) y unu de los principales artífices del resurdimientu del sentimientu nacional catalán del sieglu XIX.

Participó na redaición y aprobació de les Bases de Manresa y, como escritor, la so obra cimera ye La nacionalitat catalana.

Biografía[editar | editar la fonte]

Casa natal de Prat de la Riba.

Fíu de propietarios rurales orixinarios de Can Prat de la Riba, de Bigues, los sos padres fueron Esteve Prat de la Riba i Magarins y Maria Sarrà i Rosàs.

Entamó los sos estudios secundarios en Barcelona, onde se llicenció en Drechu l'añu 1893. En 1894 doctoróse en Madrid cola tesis La ley jurídica de la industria (Barcelona, 1898). En 1895 encargóse, con otros dos compañeros d'estudios, de la redaición de la Revista Jurídica de Catalunya. Tamién, dende 1895 participó nes xeres de lAcadèmia de Jurisprudència i Legislació de Barcelona. En 1887 ingresó nel Centre Escolar Catalanista, siendo presidente ente 1890 y 1891. Aquel añu foi elixíu secretariu de la xunta de la Unió Catalanista ya intervino na preparación y los alderiques de lAssemblea de Manresa qu'aprobó les Bases de Manresa. Miembru de la Lliga de Catalunya hasta 1899, puxó pola creación del Centre Nacional Català, y en 1901 foi unu de los fundadores de la Lliga Regionalista.

Dirixó'l diariu La Veu de Catalunya, espublizando bayura d'artículos. Espunxo nes disertaciones, nos sos escritos periodísticos, y principalmente nel so llibru La nacionalitat catalana (1906), un conceutu organicista de la nación. En 1905 foi elixíu miembru de la diputación de Barcelona pol distritu segundu y foi reelixíu pol de Vic-Granollers en 1909 y en 1913. Elixíu presidente de la diputación en 1907, reelixíu en 1909, 1911, 1913 y 1917, defensor de la mancomunidá provincial, foi tamién presidente de la Mancomunidá de Cataluña en 1914 y reelixíu en 1917.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Puig i Cadafalch i la Catalunya contemporània Institut d'Estudis Catalans (2003) Barcelona