Bergantín Endurance

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
L'Endurance.

L'Endurance (resistencia) foi'l buque ruempexelos nel que se llevó a cabu en 1914 la Espedición Imperial Trans-Antártica, tamién conocida como la Espedición Endurance, entamada por Sir Ernest Shackleton. Construyíu en 1912 en Sandefjord, Noruega, fundióse trés años depués, atrapáu poles plaques de xelu del Mar de Weddel, n'Antártida.

Diseñu y construcción[editar | editar la fonte]

L'Endurance, nun principiu botáu col nome de Polaris (epónimu de Polaris, la Estrella Polar), foi diseñáu por Ole Aanderud Larsen y construyíu nel astilleru de Framnæs, en Sandefjord, Noruega. Construyóse baxo la supervisión del maestru constructor de naves de madera Christian Jacobsen, conocíu pola so insistencia en trabayar con emplegaos esperimentaos na navegación asina como espertos constructores de naves.

L'Endurance, que partió del puertu de Londres el 1 d'agostu de 1914[1] al mandu de Frank Worsley, medía 144 pies (43,9 m) d'eslora, 25 pies (7,6 m) de manga y un pesu de 356 tonelaes. Aunque'l so cascu negru paecía asemeyáu al d'otres naves d'un tamañu comparable, foi diseñáu pa perdurar en condiciones estremes de clima polar. Cada xunta y cruz asegurada encaxaben pa da-y mayor fuerza. La so quilla taba ensamada por cuatro pieces de carbayu macizu, una enriba la otra, dando-y un grosor de 7 pies y 1 pulgada (2,159 metros), mientres los sos llaos medíen ente 2,5 pies (60,96 cm) y 18 pulgaes (45,72 cm) de grosor, col doble de marcos de lo normal, teniendo éstos el doble de grosor. Construyóse con tables de carbayu y abetu noruegu de más de mediu pie (15,24 cm) de grosor, enfundaos en palu santu, una madera notablemente dura y resistente. Al so arcu, puntu onde entraría en contautu col xelu, diose-y especial atención. Cada llistón féxose d'un únicu carbayu, escoyíu pola so forma, de mou que la so cadarma natural concordase cola curva del diseñu de la nave. Una vez situaes xuntes, las pieces teníen un grosor de 4 pies con 4 pulgaes (1.3208 m).

Notes[editar | editar la fonte]

  1. "Antártida", Ricardo Capdevila, páxina 78.